PRANVERA 
U kthyen dallëndyshet nga shtegtimi i largët
Në folenë e vjetër përsëri,
I hoqen malet qeleshet e bardha
Jeta rilindi me madhështi.
Nxitojnë pemët lakuriqe
Të veshin fustanet ngjyra – ngjyra,
Largohen retë ngadalë të fshihen
Natyrës dhe njëherë i qeshi fytyra.
Ndjejmë flladin e lehtë
Faqeve ta na japë shuplaka lehtas,
Pas xhamit dridhet perdja e mëndafshtë
Pranvera paska hyrë në dhomën time fshehtas.
SYTË E TU
Dy sytë e tu
Fytyra e mrekullisë blu,
Qiell a det janë vallë
Që zemra ime për ta ka kaq mall?!
Dy sytë e tu
U tretën në sytë e mi
Formuan një lendinë të çmuar
Me emrin dashuri.
|
