ENDËRR E VJETËR 
Dhe ëndrra u nis në shtegtim,
Mbi krahët e një zogu fluturoi,
U nis pa e ditur në ka më kthim,
U nis se zogun dashuroi.
Dimri në shpirt ishte më dimër,
Ngjyra e syve më gri se vetë koha,
Në zemër s'ndriçonte asnjë rreze drite,
Gjithçka humbi për fajin se dashuronte.
Ëndrra iku bashkë me kohën,
Ajo për të vdiq, mbase lind një tjetër
Por gjithmonë shpirti do të kujtojë
Atë ëndër që iku në kohën e vjetër.
PËRSE
Ti erdhe dhe ike përsëri,
Të desha, të dua dhe tani,
Ti gdhende disa fjalë te unë
Dhe rrjedhin ende si lumë.
Ti preke lehtë zemrën time
E shpirtin me shpirt e preke,
Të desha shumë zemra ime
Do të dua deri në vdekje.
Dhe ike, ike atë ditë
Me ikjen lëndove një zemër,
Dielli lëshonte një mallkim,
Mallkonte atë ikje të çmendur.
|
