PËR TY 
Se si i erdhi fundi kësaj dite
S'e di e s'dua t'ia di...
O gjithçkaja ime momentale,
Kuptimin ditës, ia merr e jep veç ti.
Imazhi i shpresës po ikën tanimë
E shpirti nuk ngopet më nga ti,
Pesimistit që s'ndien më asgjë
I vodhe atë që e dinte lumturi.
GJYSHËRVE
Simboli i së shenjtës ka mbetur te ju,
Engjëllorja, e brishta, po ashtu.
Kjo botë nxiton e ju harron ngapak,
E unë aq më shume ju ndjej
Ndoshta dhe nga ky shkak.
DAL NGA ENDRRA
Njerëz që vrapojnë
rrugëve të vjetra në këmbë.
Bëj kilometra t'i ndjek.
Botë e re, botë e bukur?!
Më thotë mos...
Më thotë ti s'je!
Po unë dëgjoj kambanën time,
puth kryqin që më jep jetë
dhe eci, eci.
Pastaj vjen weekend - i,
të gjithë këndojnë;
S'kam zë të bukur, pres të kalojë.
Hapat e mi më bëjnë të lumtur;
kjo qenka jeta,
ky qenka çasti.
Padova, tetor 2003
EPILOGU I NJË DITE TË PAZAKONTË
(Prozë poetike)
S'e mbaj mend se ç'ditë ishte. Kujtoj thjesht se
ishte vjeshtë, madje ishte tetor; qante bashkë me mua
ai mëngjes.
Ti ishe bërë gati të ikje. Unë vuaja duke
menduar kohën që kaloi aq shpejt.
Nuk e kisha besuar që do te ikje një ditë, ose s'kisha dashur ta besoj.
Por, për çudi, sot po e kuptoj se ti ke jetën tënde;
ishim rritur, por s'do rrinim gjithmonë bashkë,
s'do luanim përherë bashkë. Pikërisht kjo gjë më vriste, më brengoste.
Nga brenga fillova të urrej,
urreja vjeshtën që e kisha dashur gjithmonë.
Në këto përjetime erdhi çasti. Ti ike dhe unë dola
në dritare. Shiu, stopat e makinës dhe lotët e mi
po krijonin një trishtim që do të zgjaste dhe s'do
të harrohej lehtë... Erdhe përsëri pas një jave;
do ikje dhe do ktheheshe... Meraku më i madh që kam, je ti, motra ime.
Fakti që s'do të kem gjithmonë pranë më frikëson, por ngushëllohem:
“Jeta kështu e paska, qenka vërtet një lojë.”
Shkurt 2001 |
